اخیرا کتاب انگلیسی دیدم که نامش از هر فارسیِ فارسی تر بود. روی جلد خیلی شیک نوشته شده بود مادر عصمت خاتون! با دیدن این اسم با خودم حداقل صد بار گفتم، مگه داریم، مگه میشه! جالبتر از اسم کتاب، مطالب آن بود. نویسنده به نظرم ایرانی بوده و خواسته رد گم کند. باورتان نمی شود یک فحش های آبداری در این کتاب بود که من نمی توانم حتی ترجمه آزاد آن را هم اینجا نقل کنم. البته نباید از حق گذشت، گه گاهی هم مطالب آموزنده و مفیدی در این کتاب دیده می شد. مثلا در همان مقدمه یک دعایی تحت این عنوان خودنمایی می کرد: بر

حتما شما هم بیشتر شنیده اید که مثبت فکر کنید تا شاهد موفقیت را در آغوش بگیرید. این عبارت آنقدر بدیهی است که اگر مخالف آن را بگویید، مورد هجوم و هجمه فراوان قرار می گیرید. من هم تا همین چند سال پیش از این که کتاب خانم پرنسس گابریل اوتینگن اسپیلبرگ را مطالعه نمایم، چنین تفکری داشتم. اما با مطالعه این کتاب و آشنا شدن با دیدگاه این روانشناس برجسته آلمانی، نظرم اندکی تغییر پیدا کرد. از دید ایشان، مثبت اندیشی و کسانی که این ایده را تبلیغ و ترویج می کنند، یک مشکل اساسی دارند و آن هم این که بیشتر رویاپر

اخیرا کتابی به دستم رسید که ترجمه تحت اللفظی آن می شود، چگونه آینده را پیش بینی کنیم. هنوز همه آن را نخوانده ام، اما تورقی که زدم، کلیت کار دستم آمد. می خواهم نکات کلیدی کتاب را با شما در میان بگذارم. اولین و مهمترین نکته این بود که پیش بینی آینده ممکن است. تا حالا همه فکر می کردند که آینده غیر قابل پیش بینی است. نویسنده یک نمونه واقعی از پیش بینی کننده های عجیب را ژول ورن معرفی نموده است. از دید نویسنده این کتاب، تقریبا تمام پیش بینی یا همان چیزی که آن زمان به آن می گفتند تخیلات ژول ورن به واقع